اگر بتوانی به خود اعتماد کنی آنزمان که همه بتو ظنین اند. اگر بتوانی سر خود را بلند کنی آنزمان که همه از تو شرمسارند. اگر بتوانی صبر کنی و خسته نگردی آنزمان که همه درمانده و ناتوانند. اگر بتوانی خود را فصیح و یا هوشمند نشان ندهی آنزمان که همه در پی آنها تقلا میکنند. اگر بتوانی به رویا ها مجال حضور دهی  بی آنکه آنها را سرور خود سازی. اگر بتوانی فکر کنی بی آنکه افکارت را اهداف خود سازی، اگر بتوانی زمانی که دستاوردهایت را از دست دادی لحظه ای افسوس نخوری و دوباره شروع کنی. اگر بتوانی برای انسانها ارزش قایل باشی بی آنکه آنها را زیاد بزرگ نمایی. اگر بتوانی با پادشاه و رعیت به یکسان سخن گویی و  اگر بتوانی حقیقت را بپذیری، آنگاه شایسته نام انسان هستی. رویارد کپلینگ